Derin denizler hayatın kaçık tasarımlarıyla dolu. Son araştırma buna yeni bir örnek ekledi: siyah yutıcı balığı (Chiasmodon niger), emsalsiz bir avlanma stratejisine sahip. Bu minik avıcı, doğanın en sıradışı uyarlanmalarından biriyle yaşamını sürdürüyor. Besinlerin nadir bulunduğu derin okyanusta, bu balıklar her karşılaştıkları avı tam gücüyle değerlendirmek zorundadır—kendinden çok daha büyük bir balığı yutabilen anatomik yetenekleriyle bunun başarısını sağlarlar.
1.259 metre derinlikte avlanış
Schmidt Okyanus Enstitüsü'nün SuBastian adlı uzaktan kumandalı sualtı robotu, Trinidad ve Tobago açıklarında 1.259 metre derinlikte balığı doğal ortamında görüntüledi. Kamera kaydında, balığın karnı büyük ölçüde şişmiş, midesinde aralarından belki de çok daha büyük bir av bulunuyor. Görüntüleme anında balığın henüz sindirime başlamadığı açık; yeni yuttuğu avı tamamen açılmasına veren görüntüler, bu türün nadir avlanış anlarını kayıt altına alan birkaç gözlemden biriydi. Araştırmanın başbilimcisi Schmidt Enstitüsü'nden Diva Amon, bu ikinci gözleminin çok özel olduğunu belirtmiştir. Amon'a göre, balığın avlanırken görüntülenmesi henüz gerçekleşmemiş; bu nedenle beslenme davranışına ilişkin pek çok soru hâlâ cevapsızdır.
Vücudu saydamdır, midesinde ne yerse görünür
Siyah yutıcı balıkları genelde 10 ile 20 santimetre arasında boyutlarda. Mimarileri ilk bakışta garip: vücudunun derisi neredeyse şeffaftır, mide ve bağırsaklar dışarıdan net biçimde görülebilir. Ancak bu, kendi ağırlığının on katına kadar av yiyebilmelerini sağlayan uyarlamalarının başlangıcı. Çene çıkıntılı biçimde tasarlanmış ve tamamen hareket edebilir durumda; bu mekanizma, çok daha geniş bir ağız açıklığı oluşturur. Ağızlarındaki geriye dönük kancalı dişlerin, avı midesine doğru çekmeye yardımcı olabileceği düşünülüyor, ancak bu mekanizma henüz tam anlaşılmamıştır. Mide ise balon gibi genişleyebilir, kendisine doğru hareket eden avi tamamen içinde tutabilir. Derin denizde besin nadir bulunduğundan, bu balık ağını kapalı tutamadığı her fırsatı tam gücüyle değerlendiriyor.
Olmasa da bir ilginç yan etki vardır: balık yediği avı sindiremediyse, bu av çürüyüp gaz oluşturur ve balığı yüzeye çıkarır. Bu nedenle bilim insanlarının bulmuş olduğu siyah yutıcı balıklarının çoğu yüzeyde ölü halde bulunmuştur. Diva Amon, derin denizde bir BT tarayıcısı bulunabilse, midesindeki avın türünü kesin olarak belirleyebileceklerini ifade etmiştir.
Geçmiş araştırmalar ve açıklanan davranışlar
2007 yılında, Cayman Adaları'nda 19 santimetrelik bir örneği ölü olarak bulundu. Midesinde 86 santimetrelik bir yılan levrek (Gempylus serpens) vardı—av balığın kendisinden 4,5 kat uzundu. Bu bulgu, siyah yutıcı balıklarının ne denli olağanüstü beslenme kapasitesine sahip olduğunun en güzel kanıtı. Yeni görüntüde hangi türün avı olduğu henüz kesinleştirilmemiş.
Diva Amon, yaklaşık on yıl önce Meksika Körfezi'nde bu balıkları ilk gözlemlemiş ve türün nadir olduğunu söylemektedir. Henüz cevaplanmayan sorular arasında balığın avını kuyruğundan mı başlayarak yuttuğu, yoksa başından mı başladığı; ve dişlerinin yutma sırasında hangi role sahip olduğu yer almaktadır. Bu sorular henüz doğrulanmamış spekülasyonlar düzeyinde kalmaktadır. Derin denizin gizlerini anlamak için daha çok gözlem ve araştırma gereklidir.
